TRAVEL | Manaslu en Tsum Valley trekking 4/5: Terug naar af

De derde week van onze Manaslu en Tsum Valley trekking verloopt niet geheel volgens plan. We kunnen het circuit niet afronden. Balen. Tegelijkertijd brengt dit ook voordelen met zich mee. De druk is van de ketel dus we kunnen de teugels laten vieren. Daarnaast hebben we twee extra dagen in Kathmandu (KTM). Ook leuk! We sluiten onze trekking af in stijl met een dal bhat lunch bij Deep thuis.

Maurice, Samdo naar Lho

Dag 15 – 28 december: Samdo naar Lho (3180m)

Hoeveel sneeuw ligt er? De eerste koppies komen onder de dekens tevoorschijn. Dat ziet goed uit! …Maar niet voor ons. 😉 Er ligt maar liefst 30 centimeter. Larkya La Pass kunnen we officieel op onze buik schrijven. 14 tot 20 uur lopen wordt te lang, slepend en gevaarlijk in deze kou. Deep neemt het risico niet. Harry Porter is opvallend vrolijk en behulpzaam. Fijn dat er nog iemand blij is. Ik baal. Ik ben hier niet gekomen om precies dezelfde weg terug te lopen. Maargoed, het is niet anders.

Winterjasje van sneeuw

Na ons instant noodles ontbijtje trekken we de schoentjes weer aan en wandelen terug richting startpunt. Lopen gaat niet vanzelf in zo’n dik pak sneeuw. Je hebt geen idee waar je je voeten neerzet en het is een stuk zwaarder. Het landschap lijkt in niets op wat we tijdens de heenweg zagen. Je kunt je bijna niet voorstellen dat dit hetzelfde gebied is. Het is ook allemaal geen ramp, bedenk ik me. Wie weet wat ons bespaart is gebleven. En… zo zien we de Himalaya ook nog in haar winterjasje. Prachtig!

Relativeren

Maurice en ik balen het meeste. We moeten het even verwerken haha. JP en Jacobyn lijken zich er makkelijker overheen te zetten. Na een dagje zeiken is de grootste frustratie wel verdwenen. Ik besef dat dit wel de meest acceptabele reden is om mijn doel niet te bereiken. Externe factoren doen het altijd beter dan interne. 😉 Dan stel ik mezelf de vraag, wat was het doel eigenlijk? Was Larkya La nu echt het doel? Precies. Ophouden met zeuren. 😇

We ruiken de stal

We gaan als een trein vandaag. Zou het de frustratie zijn? JP zegt dat we de stal ruiken. 😉 Voordat we het weten zijn we in Lho. Nadat we onze kamer installeren, strijken we naast het fornuis neer. Het enige plekje waar het niet extreem koud is. In de keuken is het gezellig. Superklein en vol met mensen. Een paar locals, een Duitse man met z’n zoontje en wij. Zo druk is het niet eerder geweest. Iedereen zit gezellig te kletsen. De druk is er af. 🍺

JP in Winter Wonder Land
Winterconfettie

Dag 16 – 29 december: Lho naar Deng (1860m)

Vandaag verslijten we 31km. We willen vlug naar beneden want dan hebben we extra dagen in KTM. Iedereen is de kou en het primitieve leven wel een beetje beu. Een beetje comfort zou lekker zijn. Gewoon een keertje stromend of warm water, schone kleding en een plek waar je zonder winterjas kan zitten. We praten al weken over die massage, dat etentje en die drankjes in KTM. Dus ja, daar lopen we graag iets sneller voor.

Gadhā!!!

We wandelen weer langs hoge bergen, door kleine dorpjes en over rotsachtige paadjes en enorme hangbruggen. Aardverschuivingen zijn aan de orde van de dag. Sommige stukken pad zijn hierdoor moeilijk begaanbaar waardoor er maar één persoon of ezel tegelijk langs kan. Dit zorgt voor het nodige oponthoud. Vooral als je beseft hoeveel pakezels er dagelijks omhoog en naar beneden sjouwen om mensen in hun basisbehoeften te voorzien. Een andere route is geen optie, want er is maar één pad. De afgronden nodigen niet uit om risico’s te nemen. Wanneer er ezels aankomen roepen we dan ook netjes, ‘Gadhā!!!’ (Nepali voor ezel), om elkaar te waarschuwen.

Door eigen ogen

Hoe lager we komen hoe warmer het wordt. Dat merk je meteen. Het leeft weer. Een dame vlecht bamboe draagmanden op haar balkon, er lopen weer aapjes en ezels rond en we zien moestuintjes. Nou ja, de moestuintjes zien we zelf vaak niet, maar dan zijn we JP kwijt en die staat dan in het moestuintje te onderzoeken wat er groeit. Zo grappig, we letten alle vier op compleet andere dingen. Het zou niet in me opkomen een moestuintje te bekijken want ik herken nog geen wortel. 🙈 We beleven alles op onze eigen manier. Dat zie je ook terug in onze foto’s en verhalen. Een voorbeeldje:

JP

JP heeft een kladblok bij zich. Waarschijnlijk omdat het op de paklijst stond. 😉 De eerste dagen heeft hij drie regels geschreven maar daarna nooit meer een pen aangeraakt. Foto’s zijn bij hem herinneringen waarin je zijn interesses terugziet: moestuintjes, aardappelen, akkers (weilanden hebben ze hier niet heb ik vernomen ;)) en plaatjes van wat mensen de berg op sjouwen. Kortom: het dagelijks leven. Hij houdt zich totaal niet bezig met formaat, kader of perspectief van foto’s.

Jacobyn

Jacobyn heeft een speciaal schrijfboekje en maakt schrijftijd vrij. Wat er in het boekje staat, is een raadsel. Ik denk dat het, in tegenstelling tot de mannen, over persoonlijke zaken gaat. Maar dat is een aanname. 😉 Foto’s van Jacobyn zijn verrassend mooi. Soms is ze even verdwenen waarna ze spontaan opduikt met supermooie en persoonlijke plaatjes: mensen, portretten, gezichten. Huh, waar zag je dat, denk ik dan. Zal dat de alziende detective in haar zijn? 🙂

Maurice

Maurice typt elke avond trouw (digitaal) zijn verhaal (telefoon/Polarsteps). Hij maakt hier écht tijd voor en trekt zich vaak even terug. Hij vraagt mij soms stukjes na te lezen voor mooiere formulering of verbetering van spelfouten. Ik weet dus precies wat hij schrijft. Heel transparant. Zijn foto’s vertellen altijd een verhaal en hij denkt na over kader, perspectief, lichtval etc. Vaak zijn het foto’s van eten. Zijn grote liefde. ❤

Paula

Nu ben ik ook verplicht mezelf te analyseren vermoed ik. 🙈 Net als Jacobyn heb ik ook een speciaal schrijfboekje. Daar staan heel veel persoonlijke dingen die niemand mag lezen haha. Ik observeer heel graag, de hele dag door. Schrijven is voor mij een manier om te analyseren en relativeren. Verhalen moeten kloppen. Net als foto’s. Ik denk dat mij wel kenmerkt: je doet het goed of niet.

Snickers-momentje

Misschien wel de beste momenten van onze trip. De Snickers-momentjes. We eten ze op zowel hoogte- als dieptepunten. Maurice is onze Snickersman en biedt ze altijd op het juiste moment aan. Zo ook vandaag. Het was een pittige en lange wandeldag: stijgen, dalen, stijgen, dalen. Wanneer je er helemaal doorheen zit duikt hij ineens op. Jawel, met een Snickers. Op dat moment is dat het enige dat je wilt.  (‘s Avonds krijgen we van Deep een gefrituurde Snickers. Superlekker. Zeker thuis ook eens proberen!)

Het welbekende oponthoud, Lho naar Deng

Dag 17 – 30 december: Deng naar Dobhan (1070m)

We bevinden ons weer in de bewoonde wereld met het bekende donkey delay.  Dit betekent vroeg vertrekken en stevig doorlopen. Het ezeloponthoud kan er namelijk zomaar voor zorgen dat we onze kilometers niet halen (en dus niet op tijd in KTM zijn). Aan het einde van de dag zijn de beentjes dan ook echt wel moe. Ik struikel letterlijk over ieder steentje. Maarrr… wel weer een dikke 30km gesjouwd… door de bergen, omhoog en naar beneden, over irritante rotsachtige paadjes. Dat hebben we weer goed gedaan.

Groentuhhhh

Aankomen in Dobhan is het zoals gebruikelijk weer theetijd. Thee met kokoskoekjes, het vaste recept bij aankomst. Wassen en douchen is iets waar ik al een tijdje mee ben gestopt. Ik denk er al niet eens meer over na. Vies voel ik me zeker maar we zijn bijna ‘thuis’ en een beetje meer of minder stinky maakt nu ook niet meer uit. Wat me vandaag opvalt is dat er sinds tijden weer groente op ons bord ligt. Zo lekker! Dat had ik best wel gemist.

Besneeuwde bergtoppen
Deng naar Dobhan

Dag 18 – 31 december: Dobhan naar Soti Khola (700m)

Jemig, dat is snel gegaan. Laatste loopdagje alweer. De laatste dagen staan volledig in het teken van kilometers maken want we willen zo snel mogelijk terug. Vandaag wederom zo’n 30 kilometer voor de boeg. Aan het begin komen we weer langs de wegwerkzaamheden voor de aanbouw van de snelweg naar Tibet. Later is het vooral vlak, saai en een kwestie van weer in de bewoonde wereld komen. De wereld waarin bussen rijden. Bussen naar KTM.

Van de ezel gevallen

Donkey delay viel mee vandaag. Het leek of ze alle ezels opgespaard hadden en in een keer doorlieten. We hebben maar eenmalig 40 minuten gewacht. Er viel van alles van de ezels. De zakken die op hun rug geknoopt zitten, schuren soms open langs scherpe rotswanden, bomen of takken. Dit valt dan op het pad of in het ravijn. Ik denk dat er heel wat familieverpakkingen snoep, sigaretten en instant noodles in de rivier liggen. Wij hebben vandaag instant noodles gescoord. Bij terugkomst serveerde Deep ’s deze als snack bij onze biertjes.

Home sweet home

Aan het einde van de dag bereiken we het startpunt. Blij dat ik er ben! De schoentjes gaan uit en de biertjes komen op tafel. Het is oudejaarsdag dus dubbele reden voor een drankje. Ook Santosh en Harry doen mee. Supergezellig! De geciviliseerde wereld ligt weer binnen handbereik. Alleen al het idee maakt alles goed. De trekking liep totaal anders dan gepland en verwacht, maar het was goed. We hebben het mooi gehad. Vooral in relatie tot elkaar. Er is geen onvertogen woord gevallen. Het was superleuk omdat we zo anders zijn. Iets voor twaalf ligt iedereen op één oor. Morgenvroeg terug naar KTM. Zin in!

Dobhan naar Soti Khola, laatste trekkingdag

Dag 19 – 1 januari: Soti Khola naar Kathmandu

Rond 06.30 uur vertrekt de bus uit Soti Khola. Onderweg stappen we nog een keer over. Ik heb geen idee waar, maar ik geloof het wel. Aan het einde van de dag bereiken we KTM. Snel even douchen (shit, weer koud water!), schone kleertjes aan en dan de bloemetjes buiten zetten. Daar keken we al een tijd naar uit. We eten bij Momo Hut, doen een drankje bij Tom & Jerry’s, spelen een potje pool en eindigen op de dansvloer van een fout feestje. Precies wat we nodig hebben. 🙂

Goed voorbereid op de stoffige en hobbelige busrit

Dag 20 – 2 januari: Lunch bij Deep

We sluiten de trekking in stijl af met een lunch bij Deep thuis. Rond 11.00 staan de biertjes, snacks en dal bhat lunch klaar. Deep vertelt dat hij al vanaf 07.00 uur in de keuken heeft gestaan. Dat geloof ik graag. Het is namelijk heel lekker maar ook heel veel haha. Dit is typisch Nepalees. Een goede gastheer laat z’n gasten pas vertrekken wanneer ze bijna exploderen. Nou, het is hem weer gelukt.😃

Herinneringen

Deep in zijn thuisomgeving is trouwens een compleet ander mens. Tijdens de trekking had hij praatjes maar thuis is hij vooral rustig haha. Zijn vrouw is er ook maar daar spreken we niet mee. Ik vermoed dat ze ook geen Engels spreekt maar de rolverdeling is hier sowieso anders dan wij gewend zijn in Nederland. Zijn 2.5 maand oude zoontje ligt op een kleedje in de zon op het dakterras.

Na het eten komt Deep met speelkaarten aanzetten. Jah, hoe kunnen we deze dag ook afsluiten zonder ‘het’ kaartspel te spelen? Dat staat synoniem voor de trekking. Na ons afscheid is het écht voorbij. Wat was het bijzonder. Dit avontuur vergeten we niet meer. Mooie ervaringen worden mooie herinneringen. 😍

Bedankt lieve JP, Jacobyn en Maurice. Ik vind jullie leuk. ❤

Afscheidslunch bij Deep in Kathmandu

Iets gemist? In deel 1 stel ik je voor aan de Manaslu-gang, in deel 2 lees je over de eerste week en in deel 3 over onze tweede week van de Manaslu en Tsum Valley trekking in Nepal.

4 gedachtes aan “TRAVEL | Manaslu en Tsum Valley trekking 4/5: Terug naar af

  1. Pingback: TRAVEL | Manaslu en Tsum Valley trekking 1/5: even voorstellen | Wanderworld

  2. Pingback: TRAVEL | Manaslu en Tsum Valley trekking 3/5: in de flow | Wanderworld

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.