Review WandelHout: nooit meer dikke vingers tijdens het wandelen

Ik ben op trektocht door de bergen. De ochtendmist trekt langzaam op en ik zie het pad voor me uit slingeren. De bloemen zijn nog bedekt met ochtenddauw, maar ik voel dat het vandaag warm wordt. Met een pluk antidrukwol in mijn sok tegen een opkomende blaar van gister, voelen mijn voeten goed, mijn backpack is lekker licht en in mijn handen houd ik, jawel: WandelHout. Nooit gedacht dat ik daar zo enthousiast over kon schrijven. 😉 In dit blog: Review Wandelhout

Hoe het begon…

‘Waarom gebruik je geen WandelHout?’

Sinds 2015 wandel ik actief. Ik kwam terug van mijn 2e wereldreis en wandelen was mijn levensstijl. Lange dagtochten, wandelreizen, meerdaagse trektochten, alles wat je kon wandelen, liep ik! Maar ook steeds vaker kreeg ik opgezette vingers. Soms een beetje, maar soms zo erg dat mijn ringen knelden. Ik probeerde van alles: handen omhoog, armen bewegen, rugzak anders afstellen. Tot ik tijdens het Maarten van Rossumpad een man tegenkwam die vroeg: ‘Waarom neem je geen WandelHout mee?’ Ik had géén idee waar hij het over had. 😉

Professioneel WandelHout

Hij pakte twee gladde houten stokjes uit zijn jaszak. ‘Vasthouden tijdens het lopen,’ zei hij, ‘dan zwellen je vingers niet meer op. Ouderwets trucje, werkt altijd.’ Ik keek hem een beetje schaapachtig aan, maar werd ook nieuwsgierig. Ik brak twee takjes van een boom en begon ermee te lopen. En gek genoeg… het werkte. Later kreeg ik écht WandelHout cadeau van Wandelwol en ik moet eerlijk bekennen dat beter werkt: gladgeschuurd, de juiste dikte en lengte, lichtgewicht en voorzien van verstelbaar polsbandje.

Review WandelHout van WandelWol

Professionele WandelHout testen

We zijn inmiddels even verder en sindsdien heb ik vaak WandelHout bij me. Vandaag loop ik de Tamang Heritage Trail in Nepal. Een vrij eenvoudige trektocht waarbij wandelstokken (voor mij) overbodig zijn en WandelHout tegen dikke vingers is dan een mooi alternatief. De paden zijn heerlijk smal vandaag en het bos ruikt naar dennen en vochtige aarde. Mijn handen klemmen lichtjes om de twee houten staafjes van ongeveer 10 cm lang. Ze liggen perfect in mijn hand. Als ik een foto wil maken, laat ik ze los. De polsbandjes zorgen ervoor dat ik ze niet verlies.

Wat ik altijd meteen merk bij gebruik van WandelHout: mijn vingers blijven soepel. Geen tintelingen, stijfheid en dikke vingers. En hoewel mijn benen het zware werk doen, blijven mijn handen op deze manier ook actief zonder dat ik erover hoef na te denken. Af en toe knijp ik er even in of rol ik ze zachtjes tussen mijn vingers. Voelt rustgevend. Bijna een beetje meditatief.

WandelHout = pure eenvoud

Inmiddels zijn de stokjes vaak onderdeel van mijn wandelritueel. Als ik start, doe ik ze om mijn pols en tijdens een pauze liggen ze trouw naast mijn drinkfles. Het geeft me een soort van subtiele focus tijdens het wandelen. Het brengt me in een bepaalde cadans. En wat ik het allermooiste vindt, in deze tijd van dure outdoor gear, slimme horloges en geavanceerde wandelschoenen met vier lagen zool, is dat het juist de eenvoud van WandelHout dat rust en comfort biedt. Dat bevestigt maar weer dat we weinig nodig hebben om gelukkig van te worden. 🙂

WandelHout alternatieven

Als ik geen WandelHout bij me heb, zijn mijn vingers dikker en stijver. Vaak haak ik dan mijn duimen achter de borstband van mijn rugzak (als ik die draag) of ik vis een paar takken uit de struiken. Maargoed, dit kan niet op tegen het WandelHout: lichtgewicht, gladgeschuurd, de perfecte lengte en dikte én een polslus.

Samenvatting review WandelHout

Professionele houtjes van WandelWol

Heb je ook weleens last van opgezette vingers, probeer het eens! Zoek twee gladde takjes, liefst iets dikker dan een potlood en een centimeter of 10 lang en zonder scherpe randen. Houd ze losjes in je hand tijdens het wandelen. Je hoeft niet te knijpen, gewoon vasthouden is genoeg. Bevalt dit, dan kan échte WandelHout te kopen, want die doen het nog beter. Je zult merken dat je handen actiever blijven en dat je bloedsomloop beter op gang blijft. 

Inmiddels staat de zon recht boven mij en ik hoor het geritsel van bladeren in de bosjes. Nog 8 km tot het eindpunt. Mijn voeten doen het nog steeds prima met de antidrukwol in mijn sok, de rugzak zit lekker en mijn handen voelen licht en ontspannen!